Blog Ada Koomen - Cultclash

Okt 17, 2016 door Jeroen Bolk

Met leerlingen op stap is meestal leuk maar in de ogen van anderen gedragen zich al snel als moeilijke pubers, en als dan iets niet goed gaat ligt het al snel aan de begeleiding.

Een paar weken geleden begeleidde ik een klas havo 4 op een culturele ontdekkingsreis door de stad in het kader van het vak CKV (culturele kunstzinnige vorming). Het begon massaal met alle klassen in het theater. Daarna moest ik met mijn groep naar een museum. De vrijwilligers van het museum stonden ons gespannen op te vangen, want ja meestal ontvangen ze hier alleen maar vrijwillige ouderen. Bijna onmiddellijk deed zich een probleem voor, want de leerlingen hadden een pen nodig.

En die hadden ze natuurlijk niet bij zich. Wie neemt er tegenwoordig nog een pen mee? Of de juffrouw (ik dus) dan geen pennen had? Ja, ik had er twee, maar die kon ik niet vermenigvuldigen, en dus gaf ik te kennen niets bij mij te hebben. Vroeger had ik als een moeder altijd van alles mee, meestal zelf gekocht maar ik ben aan het bezuinigen op mijn onderwijsuitgaven. Bovendien lossen problemen zich altijd vanzelf op want men kwam tot de ontdekking dat bij het werken in groepjes, een pen per groepje wel volstond. Vijf pennen had het museum nog wel.

Bij de daarop volgende dansworkshop kreeg iemand een nog grotere scheur in haar broek maar bij mijn weten hebben de ouders de school daarvoor nog niet aansprakelijk gesteld.  

In de bibliotheek kregen de leerlingen de opdracht een rap of een gedicht te schrijven. Taal bleek niet echt hun ding en voor rijmwoorden hadden ze echt hun mobiele debiel nodig. Een hele brave lieve jongen wist met zijn kornuiten alleen maar iets smerigs te produceren. Ik wist het te ontfutselen maar toen ze aan te beurt waren om het voor te lezen of te rappen, lieten ze het afweten. Dat vonden de anderen en ik heel laf en dat lieten we luidruchtig merken. Vanaf de bovenverdieping kwam toen woedend een vrijwilliger naar beneden stormen om ons eens flink de les te lezen.  

Nadat ik de pauze had overlegd met de organisatie dat de workshop rap in het vervolg maar ergens anders plaats zou moeten vinden, kwam het hoofd van de bibliotheek mij opzoeken. Ze bood haar excuses aan voor het gedrag van de vrijwilliger en ze zou het jammer vinden als we niet meer zouden willen komen.   

(Ada Koomen is docent Frans op een middelbare school in het oosten van het land. Sinds kort heeft ze haar eigen website, www.zijker.nl, waarop ze verhaalt over onderwijs en digitale middelen.)